Osteochondroza lędźwiowa

Osteochondroza lędźwiowa jest jedną z najczęstszych chorób kręgosłupa.

Charakteryzuje się deformacją tkanki chrzęstnej kręgów.

Kręgosłup pozostaje elastyczny i mobilny, dopóki kręgi są zdrowe.

Jeśli stan się pogorszy, krążki międzykręgowe tracą elastyczność i zaczynają wysychać.

W rezultacie pacjenci odczuwają silny ból w okolicy lędźwiowej.

Co to jest?

Kiedy w tkankach kręgów pojawiają się zmiany dystroficzno-zwyrodnieniowe, zaczynają się one stopniowo zapadać. Jeśli dotknięte są głównie kręgi zlokalizowane w okolicy lędźwiowej, rozpoznaje się osteochondrozę lędźwiową.

Obraz kliniczny

W przypadku osteochondrozy tkanka chrzęstna kręgów zaczyna tracić wilgoć, pogarsza się elastyczność krążków międzykręgowych. Z biegiem czasu wysokość między kręgami maleje. Pod zwiększonym obciążeniem pierścień włóknisty zaczyna pękać, a krążek międzykręgowy wystaje. Prowadzi to do ucisku zakończeń nerwowych i bólu..

W przypadku braku odpowiedniego leczenia osteochondroza postępuje. Krążki międzykręgowe twardnieją i pogarszają się ich właściwości amortyzacyjne. Na tkance kostnej kręgów tworzą się narośla, które naciskają na zakończenia nerwowe. Z tego powodu pacjenci odczuwają ciągły ból.

Stopnie i klasyfikacja

Eksperci wyróżniają 4 stopnie osteochondrozy kręgosłupa:

1. Rozpoczyna się proces niszczenia krążków międzykręgowych, objawy choroby są łagodne, pieczenie, mrowienie, ból pojawiają się dopiero po wysiłku fizycznym. Pacjenci zgłaszają pojawienie się tępy ból w dolnej części pleców, czasami promieniujący do okolicy pośladka.
2. Odległość między kręgami stopniowo maleje, a włóknisty pierścień zaczyna się zapadać. Krążki międzykręgowe ulegają uciskowi, przekraczają granice fizjologiczne, a na korzeniach nerwowych pojawia się ucisk. Pacjenci skarżą się na odczuwalny ból, który podczas chodzenia promieniuje do pośladków, ud i nóg. Oprócz bólu może wystąpić uczucie pieczenia i przeziębienia.
3. Włókniste pierścienie ulegają zniszczeniu, a podczas badania u pacjentów wykrywane są przepukliny międzykręgowe. Ból jest stały, niezależnie od obciążenia.
4. Widoczne są odrosty kostne od kręgów. Chrząstka zanika, co utrudnia pacjentowi poruszanie się. W rezultacie obszar lędźwiowy traci ruchliwość i elastyczność, a pacjent staje się niepełnosprawny.

Osteochondrozę klasyfikuje się także ze względu na rodzaj przebiegu choroby.:
nawracające; chroniczny; przewlekle nawracająca.	regredient (w przypadku zaostrzeń objawy kliniczne choroby zmniejszają się); progresywny (postępowy); nie postępowy.

Eksperci identyfikują takie okresy osteochondrozy:

• debiut;
• zaostrzenie;
• umorzenie;
• stabilizacja.

Leczenie dobiera się w zależności od stadium choroby, charakteru deformacji i nasilenia objawów choroby.

Kod ICD10

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją chorób osteochondroza kręgosłupa ma przypisany kod M42. Oddzielnie wyróżnia się osteochondrozę młodzieńczą (M42.0), dorosłą (M42.1) i nieokreśloną (M42.9).

Występowanie i znaczenie

Odcinek lędźwiowy jest bardziej podatny na rozwój osteochondrozy niż inne części kręgosłupa. Wynika to ze zwiększonego obciążenia tego obszaru, ponieważ musi on utrzymać ciężar ciała. Przy słabym gorsecie mięśniowym stan krążków międzykręgowych zaczyna się szybko pogarszać i ulegają one zniszczeniu.

Najczęściej z osteochondrozy okolicy lędźwiowej cierpią ludzie, którzy przekroczyli granicę 30 lat. Chociaż można go również spotkać u młodszych pacjentów. Prawie 80% pacjentów zgłaszających się do lekarzy z dolegliwościami bólowymi w okolicy lędźwiowej rozpoznaje się osteochondrozę.

Badając pacjentów w wieku powyżej 40 lat, stwierdzono, że u większości z nich występują charakterystyczne zmiany w krążkach międzykręgowych. Ale w przypadku braku objawów klinicznych osoby nie uważa się za chorą.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia choroba postępuje. W zaawansowanych postaciach prowadzi do niepełnosprawności pacjenta.

Czynniki i przyczyny ryzyka

Przedstawiciele następujących zawodów często doświadczają osteochondrozy: programiści, pracownicy biurowi, budowniczowie, ładowarki, kelnerzy, kierowcy.

Czynniki ryzyka zwiększające prawdopodobieństwo rozwoju osteochondrozy obejmują::

• nadwaga;
• złe odżywianie;
• problemy z postawą;
• predyspozycje genetyczne;
• brak snu;
• częsty stres;
• ciągła hipotermia;
• potrzeba przebywania w niewygodnej pozycji przez długi czas;
• niska aktywność fizyczna.

Przyczyny rozwoju osteochondrozy lędźwiowej obejmują:

• naturalne procesy starzenia się organizmu;
• problemy metaboliczne;
• urazy pleców;
• problemy z kręgosłupem;
• płaskostopie;
• intensywna aktywność fizyczna, taka jak podnoszenie ciężarów;
• problemy ze stawami kręgosłupa (reumatoidalne zapalenie stawów);
• choroby endokrynologiczne;
• problemy z układem trawiennym i sercowo-naczyniowym.

Niektórzy eksperci uważają, że skłonność do rozwoju osteochondrozy jest przekazywana na poziomie genetycznym.

Konsekwencje

Zmiany w tkance chrzęstnej zlokalizowanej pomiędzy kręgami prowadzi do pogorszenia się pierścienia włóknistego i pojawienia się przepukliny. Pacjenci zaczynają skarżyć się na silny ból w okolicy lędźwiowej, który promieniuje do mięśni pośladkowych, ud i nóg. Ale to nie jedyne możliwe powikłanie osteochondrozy.

Długotrwałe podrażnienie nerwu rdzeniowego prowadzi do jego zapalenia. U pacjentów rozwija się rwa kulszowa lędźwiowa.

Na osteochondrozę może rozwinąć się rwa kulszowa(zapalenie nerwu kulszowego). Choroba prowadzi do silnego bólu, drętwienia dolnej części pleców i nóg. Pacjenci zaczynają chodzić, przechylając się na bok. To powoduje dalsze skrzywienie kręgosłupa i dalsze niszczenie krążków międzykręgowych.

Osteochondroza powoduje niestabilność kręgów. Odcinek lędźwiowy pod wpływem ciężaru ciała zaczyna odsuwać się od kości krzyżowej. U kobiet taka niestabilność powoduje problemy z narządami wewnętrznymi (cierpią macica, jajniki, przydatki), u mężczyzn - z potencją.

W przypadku zniszczenia krążków międzykręgowych dopływ krwi do rdzenia kręgowego jest upośledzonyprzemieszczenie kręgów prowadzi do mielopatii uciskowej.

Za najniebezpieczniejsze powikłanie uważa się „zespół ogona końskiego”. Polega na tym, że dotknięte są korzenie nerwowe. W ciężkich przypadkach osteochondroza powoduje niedowład kończyn dolnych lub paraliż obu nóg.

Możesz zapobiec rozwojowi negatywnych konsekwencji, jeśli skonsultujesz się z lekarzem, gdy pojawią się pierwsze objawy i nie zlekceważysz konieczności leczenia.

Objawy

Osteochondroza nie pojawia się natychmiast. W początkowej fazie pacjent nie odczuwa bólu ani dyskomfortu. Zwykle skargi pojawiają się, gdy choroba osiąga etap 2.

Główne objawy osteochondrozy lędźwiowej obejmują:

• ból lędźwiowy, który nasila się wraz z postępem choroby;
• ograniczona mobilność: pojawiają się problemy przy próbie pochylenia się, obrócenia, pacjenci opisują uczucie przy zmianie pozycji ciała jako „porażenie prądem”, u wielu ból promieniuje do nogi;
• zmiana wrażliwości kończyn pojawiająca się na tle uszkodzenia korzeni nerwowych; w dotkniętym obszarze pojawia się uczucie pieczenia, drętwienia, pełzania, mrowienia;
• osłabienie mięśni, brak odruchów ścięgnistych;
• lokalny spadek temperatury;
• zwiększone pocenie się;
• bladość, suchość skóry w obszarze problemowym;
• zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia seksualne (w ciężkiej osteochondrozie).

Niektórzy pacjenci odczuwają skurcz tętnic w nogach. Ale objawy wyrażają się tylko w ostrej postaci osteochondrozy. Zaostrzenie może rozpocząć się nagle w wyniku hipotermii, niezręcznych ruchów lub po intensywnej aktywności fizycznej.

Który lekarz Cię leczy?

Jeśli odczuwasz ból w dolnej części pleców, skontaktuj się z nami idź do ortopedy i neurologa. Podczas badania oceniany jest stan neurologiczny pacjenta oraz sprawdzane jest funkcjonowanie kręgosłupa. Lekarze oceniają także stan mięśni pleców i pośladków.

W przypadku doświadczonych specjalistów wystarczy jedno badanie, aby postawić wstępną diagnozę. Aby to potwierdzić, pacjent kierowany jest na diagnostykę sprzętu.

Metody diagnostyczne

Rozważana jest najprostsza i najbardziej dostępna metoda identyfikacji osteochondrozy radiografia. Aby jednak uzyskać dokładniejszy obraz, zaleca się wykonanie badania komputerowego lub rezonansu magnetycznego.

MRI pozwala na jak najdokładniejsze zbadanie stanu kręgosłupa. W końcu podczas zabiegu wykonywane są zdjęcia obszaru problemowego warstwa po warstwie.

Leczenie

Taktykę leczenia wybiera lekarz w zależności od stanu pacjenta, stadium osteochondrozy i objawów klinicznych choroby.

Lekarz może przepisać:

• terapia lekowawybrane są niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki hormonalne, leki przeciwbólowe;
• blokady lekówdo dotkniętego obszaru lub mięśni znajdujących się wokół problematycznego kręgu wstrzykuje się leki przeciwbólowe i hormonalne, które niemal natychmiast łagodzą stany zapalne i łagodzą ból;
• terapia manualna, masaż, fizjoterapia, zaleca się po zatrzymaniu ostrej fazy choroby; za pomocą fizjoterapii można zwiększyć skuteczność leczenia farmakologicznego;
• ćwiczenia terapeutyczne;
• akupunktura.

W zaawansowanych przypadkach konieczna jest operacja. Interwencja chirurgiczna jest zalecana w sytuacjach, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

Wniosek

Z progresją zmiany dystroficzno-zwyrodnieniowe w tkankach chrzęstnych kręgosłupa lędźwiowego; zdiagnozowano osteochondrozę. W zaawansowanych postaciach choroba ta może prowadzić nie tylko do ciągłego silnego bólu, ale także powodować niedowład i paraliż kończyn dolnych.

• Możesz podejrzewać rozwój osteochondrozy po pojawieniu się bólu w dolnej części pleców. W miarę postępu choroby ból znacznie wzrasta, a dolna część pleców traci ruchliwość.
• W zależności od stopnia zniszczenia krążków międzykręgowych Wyróżnia się 4 stadia choroby.
• Częściej diagnozę tę stawia się osobom po 30. roku życia.. Prawie 80% pacjentów zgłaszających się do lekarzy z powodu bólu pleców rozpoznaje osteochondrozę.
• Osoby prowadzące nieaktywny tryb życia są podatne na osteochondrozę., przez długi czas przebywają w nienaturalnej dla organizmu pozycji i często doświadczają przeciążenia fizycznego.
• Głównymi objawami osteochondrozy są ból i upośledzona ruchomość dolnej części pleców.
• Z powodu zniszczenia krążków międzykręgowych w okolicy lędźwiowej u pacjentów pojawiają się problemy z nogami.
• Nieleczony ból nasila się, może rozwinąć się rwa kulszowa, niestabilność kręgów, mielopatia uciskowa. W zaawansowanych przypadkach paraliżuje kończyny dolne.
• Jeśli pojawi się ból musisz skontaktować się z neurologiem i ortopedą. Pacjent kierowany jest na badanie RTG, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.
• W zależności od stanu jest przepisywany leki, blokada, masaż, terapia manualna, fizjoterapia, terapia ruchowa lub operacja.